Max Peuten

Laat ik beginnen met mij voor te stellen. Max Peuten, 27 jaar oud, woon in Venlo met mijn lieftallige vriendin Nikki (Judas) en ons lief dochtertje Jip. In het dagelijks leven ben onderwijsassistent op het Valuascollege te Venlo. Naast toneelspelen ben ik op het podium ook te vinden als presentator van verschillende evenementen.

Sinds 2019 ben ik betrokken bij de Passiespelen. Toen deed ik onverwachts auditie. De man die Judas zou spelen had zijn rol teruggegeven en Cees Rullens, de regisseur van toen, attendeerde mij op de nieuwe ronde audities. Ik wist toen nog niet dat ik auditie deed voor de rol van Judas maar die rol bleek uiteindelijk voor mij te zijn.
Dat seizoen ben ook ik getroffen door het virus. Niet door covid maar door het passiespel virus. Want als er iets aanstekelijk is dan is het dat wel. De saamhorigheid, het bewust vertellen van dit prachtige verhaal en het respect voor elkaar heeft ervoor gezorgd dat Nikki en ik hadden besloten ieder seizoen in de toekomst mee te doen omdat dit iets is wat we graag met z’n tweeën wilde blijven doen. Want door de passiespelen is onze relatie ontstaan, iedere 5 jaar terug naar de basis van ons samenzijn.

En nu dit jaar heb ik de eer om de rol van Jezus te mogen vertolken. Iets waar ik wel over gedroomd had maar niet verwacht om het dit jaar te krijgen. 1 omdat ik mijzelf nog te jong schatte en 2 omdat Toneelgroep Maastricht dit jaar de regie ging verzorgen. Ik achtte mezelf niet sterk genoeg tijdens de audities dat ik de rol toebedeeld zou krijgen.
Maar tot mijn grote verbazing was dat dus wel. En toen begon het echte werk pas. Tekst leren, bestuderen, proberen, twijfelen, onzeker zijn en dat allemaal in willekeurige volgorde. En nu een week voor de première is bij deze opsomming geen enkel punt weggevallen. Maar dat hoort denk ik wel bij de rol van Jezus. Deze persoon moet al deze dingen gevoeld hebben, anders krijg je de simpele maar o zo moeilijke boodschap niet goed overgebracht.

De repetitieperiode vond ik dan ook erg zwaar en intensief maar wel heel erg inspirerend en leerzaam. Het voelde alsof we iedere vrijdag gratis toneelschool kregen van Michel Sluysmans. Dat heeft ons betere en andere spelers gemaakt waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds over leer. Het was interessant om een keer in de keuken van TGM te kunnen kijken en te zien hoe zij aan voorstellingen werken.

Het moment in de voorstelling waar ik het meeste naar uitkijk is de openingsmonoloog. Daarin zet ik de toon van de voorstelling en mag ik een soort van in gesprek met het publiek. Dat gaat iedere voorstelling anders zijn en dat maakt het voor mij hard werken maar ook iedere keer weer fris. Het is ook de enige scène dat ik toeschouwer kan zijn van een scène tussen de apostelen en dat vind ik iedere keer weer enorm genieten. Dan zie ik een groep lieve mensen super hard werken om het verhaal te vertellen en dat ontroert mij telkens weer.

Nu de voorstellingen voor de deur staan kijk ik vooral uit naar de gezelligheid backstage en samen spelen. En met samen bedoel ik dan ook echt samen met iederee.n. Ja, ik heb de meeste tekst en ben van de 1 uur en 50 minuten maar 40 seconden van het podium maar zonder alle andere on stage en backstage kan ik mijn rol niet spelen zoals ik die wil spelen. Daar ben ik mij maar al te bewust van. Passiespelen maak je samen, dat kun je niet alleen..